Ter aanvulling van het artikel ‘Vlaamse dagbladmarkt vrij stabiel, Franstalige pers zakt weg’ in het jongste nummer van De Nieuwe Tydinghe geven we hierbij de eerste  verkoopcijfers van  2012. Hieronder eerst de cijfers voor de papieren kranten, omdat niet alle titels over een volledig jaar digitale versies beschikken. Apart vermelden we hierna  de totale verkoopcijfers voor print en digitaal.

Bron: Vlaamse Nieuwsmedia / Les Journaux Francophones Belges.
Opmerking: cijfers Nieuwsblad/Gentenaar van 2010 zijn inclusief Het Volk. 

Zoals uitgebreid te lezen staat in de zopas verzonden editie van De Nieuwe Tydinghe kampt de Antwerpse diamantsector met enkele structurele problemen die als een donkere onweerswolk haar dominante wereldpositie bedreigen.

In essentie kan de problematiek worden samengevat rond drie belangrijke facetten: 

1. Sinds jaren woedt er een lokale broederstrijd tussen het Antwerps stadsbestuur en het Provinciebestuur van Antwerpen. Beide bestuursniveau’s pakken maar al te graag uit met de fabelachtige schittering van het Antwerps steentje. In tijden van economische voorspoed kon deze strijd enigszins verdoezeld worden door langs beide zijden zowat alle registers open te trekken om het imago van de stad en van de provincie met de diamantsector op te krikken. De rol van de Hoge Raad voor Diamant (HRD) en van het later in het leven geroepen Antwerp World Diamond Center (AWDC) kon, althans voor de buitenwereld, deze broederstrijd enigszins verbergen. Het moge gezegd dat sinds het vertrek van de toenmalige gouverneur Andries Kinsbergen HRD en AWDC veel van hun extern imago en slagkracht hebben verloren. Interne machtsstrijd en vetes, het vertrek van belangrijke spilfiguren – o.m. naar voor Antwerpen concurrentiële diamantmarkten – hebben deze evolutie alleen maar verergerd. Aan stadszijde heeft het in het leven roepen van een symbolische schepen voor diamant, wiens impact geenszins weegt op het beleid en de diamantsector uitsluitend gebruikt wordt voor eigen politiek gewin, de kloof tussen de betrokken partijen alleen maar vergroot.

Recent werden door concurrerende media allerlei ongenuanceerde en negatieve berichten over de Alfacam Group, met thuisbasis in het Eurocam Media Center (waar eveneens het secretariaat van de Vlaamse Journalisten Vereniging gevestigd is) verspreid. Vanuit de overtuiging dat de lezers ook aandacht schenken aan positieve berichtgeving en de verspreiding ervan, willen wij met bijgaande persberichten ook de keerzijde van de medaille tonen. 

Zowat alle magazines kregen vorig jaar rake klappen.  Bij de weekbladen viel vooral het negatieve rapport van Humo op, maar ook P-Magazine en TV Familie kelderden. Bij de maandbladen waren vooral Grande, Glam It en Goedele de pineut, al komt deze laatste in juni met een nieuw feel good-blad terug. De uitgevers trachten dit jaar meer dan ooit  de meubelen te redden nu ook De Morgen en De Standaard een weekblad lanceerden.

In de reeks Zakwoordenboeken van Vlaamse dialecten, een initiatief van de Antwerpse uitgeverij Artus, waarin reeds eerder een Antwerpse en een West-Vlaamse editie werd uitgegeven, verscheen eind oktober het Gents Zakwoordenboek met méér dan 5.000 woorden uit het dialect van de Artevelde- en Stroppenstad. Het lijvigste in de reeks was twee maanden na zijn publicatie reeds aan een tweede druk toe.

Artus gaf in 2010 de opdracht om het naslagwerk op te leveren aan auteur/journalist en Perfesser Gensch aan het Gents Stedelijk Onderwijs voor volwassenen Freek Neirynck, VJV-lid.   

Neirynck kon daarvoor terugvallen op de duizenden notities van Gentse woorden en  uitdrukkingen die hij optekende sinds zijn prille jeugd op de lagere school op de volkswijk ‘Breugse Puurte’, waar hij niet alleen de risee was omwille van zijn rooie haren maar ook wegens zijn ‘boerse’ moedertaal, het West-Vlaams van Ruiselede. Hij besloot zich te rehabiliteren en bestudeerde haast meticuleus de Gentse volkstaal van de arbeiderskinderen, zijn buren en de proletarische personages van het traditionele poppenspelleke (poesjenellentheater) in de wijk.

De enige, echte JAARAGENDA 2012 van de Vlaamse Journalisten Vereniging is vanaf nu beschikbaar!

Het is een unieke agenda geworden, uitgevoerd in handig A5-formaat, met harde plastic kaft, met 1 blad per dag en allerlei nuttige informatie zoals postnummers, Belgische en buitenlandse feestdagen, een maandoverzicht, een jaaroverzicht voor 2012 en 2013, enz.

Foto: © Bernard Decock

Zowat 70 journalisten, aangesloten bij de Vlaamse Journalisten Vereniging, tekenden zaterdag present voor de jaarlijkse statutaire ledenvergadering die plaats vond in het stadhuis van Oostende. Tijdens de voormiddagvergadering, geleid door voorzitter Walter Van den Branden, werd het beleid van het voorbije werkingsjaar goedgekeurd en werden de beleidslijnen voor de komende jaren vastgelegd. Als voornaamste aandachtspunten geldt dat – ondanks de strengere toetredingsnormen die sinds vorig jaar werden toegepast door de erkenningscommissie – het ledenaantal in één jaar tijd gestegen is van 410 naar 445 leden, dat de vereniging voor de eerste maal in haar geschiedenis wordt betoelaagd door de Vlaamse Overheid en dat er gekozen werd voor een nieuw imago met een nieuw verenigingsembleem en daaraan gekoppelde huisstijl. 

In 2012 organiseren de Vlaamse en Nederlandse overheid een nieuwe editie van de journalistenuitwisseling. Tegelijkertijd gaat een volledig nieuw initiatief voor journalisten van start: de onderzoeksbeurs. Beide projecten hebben als doel de contacten tussen en de kennis over Vlaanderen en Nederland bij de Nederlandstalige pers bevorderen. De toewijzing van beide beurzen gebeurt door een onafhankelijke jury. 

Op woensdag 19 oktober gaf Yves Desmet een lezing over de verloedering van de media in het Lommelse cultuurcentrum Arenberg. De jacht op clicks dwingt nieuwssites zoveel mogelijk primeurs te publiceren. Volgens politiek commentator Desmet leidt dit tot een verrijking van het nieuws.

"Journalisten scoren in de jaarlijkse vertrouwensbarometer beter dan politici, maar toch slechter dan bankiers", zegt Yves Desmet. "Toch denk ik niet dat de media verloederen. Integendeel, ze doorstaan net de grootste revolutie in hun hele leven." 

Een opiniestuk van Paul Lewis.

Wat zou de conclusie zijn als we jonge Europese topjournalisten vragen om te reflecteren over de toekomst van de journalistiek? De verleiding is groot om zichzelf neer te zetten als slachtoffers in een slechtnieuwsverhaal. De kop? ‘Journalistiek ten dode opgeschreven’. In het gehele continent daalt de krantenverkoop en reclame-inkomsten vallen weg waardoor werkgevers geen nieuwe mensen aannemen en ontslagen aan de orde van de dag zijn. Jonge journalisten – zij die het geluk hebben om aangenomen te worden – werken onder enorme tijdsdruk en zien zich gedwongen om persberichten te kopiëren of te herschrijven. Ze hebben nauwelijks tijd over om aan originele verslaggeving te doen. Sommigen van hen zullen zich zelfs gaan afvragen of hun functieomschrijving nog wel relevant is in een tijdperk waarin iedereen met eenvoudige toegang tot YouTube en Twitter zelf nieuws kan ‘maken’. Is er nog wel nood aan professionele journalisten?